Ongizateko gizarte bat nahi badugu, herri-administrazioak neurriak, baliabideak eta tresnak antolatu behar ditu ezinbestez, gurari hori betezearen aldera. Nahi dugun ongizatea ez da
pasiboa, ezta laguntza-bidezkoa ere; non taldeek eta gizabanakoek unean uneko konpentsazioak edo laguntzak jasotzen dituzten.

Gogoan daukagun ongizatea eraginkorragoa da, bizimodu asebetegarria izateko baliabideak eta aldintzak
bideratzen ditu, askatasuna, norberaren segurtasuna eta
baliabideen hornikuntza ziurtatuz. Azken batean, ongizatean oinarrian dauden baldintzak -ekonomikoak, sozialak eta pertsonalak- denen eskueran jartzea da helburua, eta xede hori herritarren eskubidetzat eta azken finean giza eskubidetzat jotzen da.